Mijn culinaire ontdekkingen van 2017

Gisteren werden de Michelinsterren uitgereikt. Als zelfverklaarde foodie heb ik natuurlijk meteen de nieuwe stand van zaken gecheckt. Als ik mij verveel, kan ik mij urenlang amuseren met het online lezen van menu’s en recensies van restaurants. Toen ik klein was, wou ik culinair recensent worden. Regelmatig plan ik mijn hele dag rond eten of kijk ik al vanaf ’s ochtends uit naar de maaltijd van ’s avonds. Ongeïnspireerd of niet zo lekker eten kan mijn hele dag verpesten.

Ik kan oprecht gelukkig worden van een mooi opgemaakt bord of een speciale smaakcombinatie. Daarnaast probeer ik heel graag nieuwe en bijzondere dingen uit. Zo at ik vorig jaar voor het eerst geitenvlees en probeerde ik in Schotland twee jaar geleden haggis uit. Mijn culinaire ontdekkingen van het afgelopen jaar zijn niet zo avontuurlijk, maar daarom niet minder memorabel.

goulashsoep Onyx

Hongaarse goulash-soep

In april ging ik met mijn moeder een paar dagen naar Budapest. We zagen en bezochten niet alleen heel wat dingen, maar we proefden ook van enkele lokale specialiteiten. Goulash is een soep of vleesstoofpot, met rundsvlees en rode paprika als belangrijkste ingrediënten. Aangezien ik normaal gezien niet zo fan ben van paprika, dacht ik dat ook goulash niets voor mij zou zijn. Toch viel de soep zo goed in de smaak dat ik ze tijdens die paar dagen wel drie keer als voorgerecht at.

Dat chili sin carne even lekker is als de versie met vlees

Dit jaar deed ik  voor het eerst mee met Dagen zonder Vlees. Op zich bleek dat niet zo’n hele grote aanpassing, al hield ik me niet altijd even strikt aan het geen-vlees-principe. Voor chili con carne, een van mijn lievelingsgerechten, lag een vervanger voor de hand: een versie zonder gehakt. Met wraps, guacamole en zure room erbij merkt niemand het ontbrekende vlees op.

frites atelier

Frietjes met allerhande toppings

Nachos met chili con carne zijn al een hele tijd mijn favoriete comfortfood. Groot was mijn vreugde toen ik bij Frittenwerk in Aken de chili cheese frieten ontdekte. Frietjes met chili con carne en cheddar, beter wordt het waarschijnlijk niet. Al komt de haute friture van Sergio Herman wel in de buurt. In Utrecht at ik (opnieuw samen met mijn moeder) een geniale portie frietjes met stoofvlees en truffelmayonaise bij Frites Atelier.

Basilicumijs van Gelateria Decadenza

Zomer = ijsjes. Ik ga normaal altijd voor de zoete smaken, zoals chocolade, straciatella of speculoos. Toen ik afgelopen zomer bij Gelateria Decadenza in Leuven de smaak basilicum zag, moest ik dat gewoon uitproberen. En wauw, wat een ontdekking! Sindsdien combineer ik telkens een van mijn zoete smaakjes met basilicum. Decadenza heeft trouwens nog meer speciale soorten in hun steeds wisselende assortiment. Zo probeerde ik al eens citroentijm, geitenkaas en lavendel.

 

 

Advertenties

7 dingen waarvan ik wou dat ik ze eerder had geleerd

Ik schreef al eerder over een aantal van mijn struggles met volwassen worden. Het zou allemaal een stuk gemakkelijker zijn als sommige levenslessen standaard in je hoofd zaten. Bepaalde dingen die je pas gaandeweg leert, zouden het allemaal veel gemakkelijker kunnen maken. Ik lijst er zeven op.

dat voor mezelf en mijn mening opkomen me uiteindelijk altijd meer zal opleveren dan niet te zeggen wat ik denk en zomaar te doen wat iedereen doet.

Iets waar ik al regelmatig mee geworsteld heb, is het accepteren van mezelf zoals ik ben. Loslaten wat anderen over mij denken, was (en is) een gigantisch leerproces, maar intussen heb ik wel al gemerkt dat jezelf graag zien key is voor een tevreden leven. Wat anderen denken, is helemaal niet belangrijk en alleen door je daar helemaal niets van aan te trekken, kan je echt je eigen leven leiden.

dat relaties hard werken zijn.

Of het nu met je lief, met je vrienden of met je familie is, het wordt sowieso niets zonder wat moeite van beide kanten. Door de jaren heen heb ik mijn relaties meer leren waarderen. Ik ben zuinig geworden op de mensen waarbij ik mezelf kan zijn, want dat is allesbehalve vanzelfsprekend. Iets wat hier heel nauw mee samenhangt: wacht niet tot straks, morgen of volgende week om je oma te bellen of af te spreken met die ene vriendin. Wie weet wat er gebeurt, voor je het weet is het te laat.

dat niet alleen je lagere schooltijd/de jaren op de middelbare school/je studententijd de mooiste tijd van je leven kan zijn.

Hoewel het een huizenhoog cliché is, heb ik al gemerkt dat het echt waar is. Inmiddels is er al een aantal keer zo’n ‘mooiste tijd’ voorbij gegaan. Hoewel ik natuurlijk af en toe met heimwee terugkijk, heb ik nog nooit het gevoel gehad dat de beste tijd van mijn leven al voorbij is. Integendeel, de mooie momenten blijven maar komen en er komt ongetwijfeld nog heel wat leuks aan.

dat niemand mij iets verschuldigd is.

Waar je als kind nog denkt dat alles rond jou draait, verandert dat heel erg wanneer je opgroeit. Dan wordt meer en meer duidelijk dat niets zonder moeite gaat, dat niets vanzelf op je pad komt en dat leuke kansen echt niet zomaar aangeboden worden. Als eerder afwachtend persoon, was dat voor mij een zware reality-check, want ik moest zelf keuzes maken en zelf initiatief nemen.

dat ook iets wat je ongelofelijk graag doet wel eens te moeilijk of te zwaar kan zijn. 

En dat het dan zo belangrijk is om jezelf de nodige rust te gunnen. Ook dat is voor mij nog steeds een moeilijke evenwichtsoefening. Ik ben heel slecht in helemaal niks doen en ook op vrije dagen leg ik mezelf vaak een to dolist op, maar soms is het echt nodig om eens niets te moeten. Daarbij aansluitend: dat het geen schande is om behoefte te hebben aan tijd voor jezelf en dat je soms best wel om hulp mag vragen.

dat de dingen nooit blijven zoals ze zijn.

Dat kan je heel negatief bekijken, want alle mooie dingen gaan voorbij. Ik bekijk het liever positief, dat slechte dingen niet voor altijd zo blijven. Het leven is niet altijd een feest, maar uiteindelijk komt alles goed en bestaat er voor alles een oplossing. Dat vind ik een enorme geruststelling wanneer het allemaal even moeilijk is.

dat huilen geen schande is, maar soms juist ontzettend kan opluchten.

Ik heb het lang heel moeilijk gehad met huilen. Het was iets wat ik gewoon niet -of toch zo weinig mogelijk- deed en al helemaal niet wanneer andere mensen het konden zien. Intussen heb ik ontdekt dat even stevig huilen soms al een groot deel van het probleem oplost en dat het eigenlijk alleen maar oplucht.

Snapshots #3

Een manier om de gedachten in mijn hoofd en de dingen die ik wil delen te ordenen.

Eten

Vooral heel veel soep de laatste tijd. Ik ben het hele jaar door gek op soep, maar het herfstige weer de laatste tijd is er ideaal voor. Verder niet veel speciaals, al ben ik wel van plan om een van de komende weken eens een foodbox uit te testen.

image

Luisteren

Naar Metallica in het Sportpaleis, tussen de ruige metalfans met tattoos en leren jasjes, die staan rond te springen met bekers bier in hun hand. Ook naar Kaleo in de Lotto Arena, al was ik daar niet honderd procent enthousiast over. Daarnaast staat de EP van The Lighthouse al twee dagen op repeat.

Kijken

Helaas niet meer naar de oude afleveringen van Zo man, zo vrouw, want Vijf heeft de vorige seizoenen offline gehaald. En helaas ook nog niet naar de film van Vele hemels boven de zevende. Die is sinds een aantal dagen in de cinema en ik wil hem heel graag zien, maar het is er nog niet van gekomen.

Lezen

Veel te weinig momenteel. Van mijn voornemen om op de trein te lezen, is voorlopig nog niet veel in huis gekomen. Hoewel er toch meer dan genoeg boeken klaarliggen om gelezen te worden.

Bezig met

Niet al te veel vandaag, hoera voor lazy sunday! Het enige wat ik vandaag moet doen, is leiding geven op de Chiro en ’s avonds al mijn spullen inpakken voor leefweek – wat nog heel wat werk gaat zijn.

goud in het oerwoud

Uitkijken naar

Leefweek! De hele komende week zal ik samen met de rest van de leidingsploeg leven in onze chirolokalen. Aan het einde van de leefweek, op zaterdag, organiseren we onze fuif Goud in het Oerwoud. We kunnen ons dus vijf dagen uitleven met het knutselen van versiering en het shoppen voor decoratie.

Start van het academiejaar

if it scares you

Het academiejaar is al enkele weken bezig, maar het was deze keer een erg woelige start. Daarom wil ik er toch graag even over schrijven. In september begon ik aan een masteropleiding Journalistiek aan de Vrije Universiteit Brussel. Meteen tijdens de introductie, de eerste maandag van het academiejaar, werd duidelijk dat het een pittig jaar zal worden. Naast een shitload aan informatie kregen we een actualiteitstest voorgeschoteld, waarbij ik volledig de mist in ging. Tel daarbij een schrijftest tegen de volgende dag en dus meteen onze eerste deadline en je snapt waarschijnlijk waarom ik tegen de middag al volledig overdonderd was.

Het ergste moest toen echter nog komen. Na de lunch was het tijd voor de bespreking van de mogelijke stageplaatsen. Een top-3 moesten we doorsturen tegen de volgende maandag. Na net een week les moest ik dus beslissen bij welk dag- of weekblad ik in het voorjaar van 2018 stage wil gaan lopen. Die maandag leek dat even onoverkomelijk, net zoals de dagen die volgde eigenlijk. Ik ben een eindeloze twijfelaar en kan heel moeilijk keuzes maken. Hoe zou ik zoiets zo snel kunnen beslissen?

Flash forward naar de volgende maandag. Hoewel de deadline 12 uur ’s middags was, heb ik in de namiddag nog steeds geen top-3 ingediend. De weinige lessen die ik al gehad heb en de slapeloze nachten van de afgelopen week hebben mij niet helpen kiezen. Ik weet nog steeds niet welke richting ik uit wil en voor welke stage ik dus moet gaan. Zes mogelijke keuzes zijn er, gaande van een persagentschap over een lifestyle weekblad tot een paar kranten. Daar mogen er maar drie van overblijven en die moeten dan ook nog eens gerangschikt worden. Een dobbelsteen wordt mijn redder: elke keuze krijgt een nummertje en de nummers 4-6-1 vormen samen mijn top-3. Misschien niet meteen de beste manier, maar het was in elk geval een opluchting dat ik mijn keuze doorgestuurd had.

De deadlines en de druk zijn twee dingen waarmee ik nog moet leren omgaan. Ik heb het gevoel dat ik mezelf continu moet bewijzen. Dat is natuurlijk ook wel zo, maar het zorgt voor een permanente druk op mijn schouders waardoor het loslaten van school(werk) heel erg moeilijk is. Vooruit werken, beter plannen, minder perfectionistisch zijn maar tegelijk harder mijn best doen wanneer het nodig is… zijn dingen waar ik nog hard aan moet werken. Gelukkig is het academiejaar nog lang en sta ik binnen een paar maanden daarin hopelijk al een aantal stappen verder.

Daarbij komt nog de onzekerheid. Omdat mijn klasgenoten allemaal al een ‘echte’ opleiding achter de rug hebben. Omdat ik niet altijd even snel op het perfecte idee of de juiste kritische vraag kom. Omdat mijn werk geen dagen vooraf klaar is. Omdat ik niet weet hoe te beginnen aan dat politieke artikel of dat interview. Omdat die masterthesis zo veel werk zal zijn. Duizend redenen, maar piekeren maakt het enkel erger. En toch is erover piekeren iets wat ik heel vaak doe.

Inmiddels heb ik mijn stagekeuze gewijzigd. Waar ik eerst gekozen had voor een lifestyle weekblad, ga ik nu solliciteren bij een krant. Ik vind het ontzettend eng en voor het zover is, zullen er nog ettelijke stressmomentjes voorbij komen. Toch ben ik blij dat ik eindelijk de knoop heb doorgehakt en ik hoop dat met de tijd zal blijken dat het een goede keuze is geweest. Daarnaast voel ik mij al een klein beetje zekerder over de ideeën en opdrachten die ik indien. Ik zeg een klein beetje, want er zijn ook docenten die klagen over het algemene lage niveau van de groep en het nodig vinden om alles af te breken, wat mij dan weer opnieuw ongelofelijk onzeker maakt. Maar bovenal ben ik heel blij dat ik niet heb opgegeven in de eerste weken, want ik voel dat journalistiek eigenlijk wel mijn ding is. If it scares you, it might be a good thing to try wordt vanaf nu gewoon mijn nieuwe levensmotto.

 

Snapshots #2

Een manier om de gedachten in mijn hoofd en de dingen die ik wil delen te ordenen.

pompoenen

Eten

Vooral geen pompoensoep, want daar zat te veel peper in. Vandaag holden we op de Chiro pompoenen uit om er lantaarns van te maken. Met de binnenkant zouden we soep maken, maar dat liep niet helemaal zoals gepland. Gelukkig zagen onze lantaarns er wel prachtig uit. Afgelopen week twee keer van nieuwe ontdekking Coup de Soup. Ongelofelijk lekkere kippensoep daar, en de ideale comfortfood op een koude en zware dag.

Luisteren

Naar Air Traffic, oh nostalgie! Tien jaar geleden draaide ik hun album grijs en nu ze afgelopen maand opnieuw drie concerten hebben gegeven, heb ik hun muziek herontdekt. Vooral Shooting Star was mijn favoriet, back in the days. Ook naar deze nieuwe van Jake Bugg, verrassend samen met Noah Cyrus. Even wennen, maar ik heb ‘m toch al heel vaak geluisterd de afgelopen dagen.

good time

Kijken

Naar het nieuwe seizoen van De slimste mens ter wereld, maar ik ben niet 100% fan. Het programma lijkt elk seizoen minder interessant en minder grappig te worden. Maar het is pas week twee, dus ik geef het nog een kans. Vorige week naar Good Time in Cinema Zed, met een geweldige Robert Pattinson in de hoofdrol. Heel hard wennen aan de filmtechniek in het begin, maar al snel had de film mij helemaal mee.

Lezen

Nog steeds in het eerste boek van Game of Thrones. Ik geraakte helaas nog niet veel verder dan bij de vorige snapshots. En nu heb ik me voorgenomen om elke week een boek te lezen op de trein, in plaats van de hele tijd met mijn smartphone bezig te zijn en drie keer voorbij elke Instagramfoto te scrollen. Komende week wordt dat The Rosie-project van Graeme Simsion, want die ligt al lang klaar om eens te lezen.

Bezig met

Een motivatiebrief voor een sollicitatie bij de krant waar ik graag stage zou willen lopen. Het zoeken naar een nieuwe promotor en een nieuw onderwerp voor mijn thesis. Het samenstellen van een fotoalbum voor mijn oma. Het nadenken over wie ik zou kunnen contacteren voor mijn volgende interview. En dat zoals gewoonlijk weer allemaal ongeveer gelijk.

Uitkijken naar

Leuke plannen met leuke vriendinnen die ik graag wat vaker zou zien. Familiebezoek op woensdag, gevolgd door een concert van Metallica. En ook naar een bijna-herstvakantie, voor de eerste keer in vijf jaar. Slechts 1 les staat er gepland voor de komende week. Zalig, zo veel vrije dagen! Ik zou er bijna de enorme hoeveelheid werk van gaan vergeten…

Volwassen worden: 6 grote struggles

Volwassen worden vind ik serieus overrated. In mijn hoofd zijn volwassenen mensen die hun leven op orde hebben, die moeilijke beslissingen kunnen nemen en die praten over ingewikkelde zaken als economie en politiek. Ik wil liever nog niet denken aan kinderen, werken, rekeningen en andere dingen die het volwassen-zijn met zich meebrengt. Diep vanbinnen voel ik mij nog steeds een onzekere tiener en van ‘mijn leven op orde hebben’ is ook niet echt sprake. Laat staan mezelf omschrijven als ‘vrouw’ in plaats van ‘meisje’. Ik krijg het nog steeds amper over mijn lippen. Zes (hopelijk) herkenbare struggles aan het volwassen worden.

Met stip op één: telefoneren

De allergrootste stap naar volwassen worden was voor mij tot hier toe het leren telefoneren. Voordien belden mijn ouders naar de dokter, de tandarts of de oogarts voor een afspraak. Inmiddels moet ik dat al een aantal jaren zelf doen. Nog steeds vind ik telefonisch afspraken maken vreselijk en repeteer ik vooraf tien keer wat ik ga zeggen. Ook casual telefoongesprekken voer ik niet zo graag. Ik regel het liefst alles via sms, Messenger of WhatsApp.

Je altijd en overal gepast gedragen

Ik worstel nog wel eens met het gedrag dat mensen van je verwachten eenmaal je een bepaalde leeftijd bereikt. Soms heb ik na een zware lesdag gewoon zin om in huilen uit te barsten, maar gaat dat niet omdat ik net op de trein zit en mensen me wel heel raar zouden aankijken. Of wil ik helemaal niet luisteren naar de zoveelste goede raad of vervelende vraag. Heel hard gillen is dan geen optie, want dat is niet bepaald wat volwassenen doen.

Weten wat je tegen wie kan zeggen

Als kind en zelfs als tiener kom je wel weg met flapuit-uitspraken, maar dat verandert eenmaal je volwassen bent. Vanaf dan is het een zaak om te leren luisteren naar de mening van anderen en die te respecteren, ook al ben je het er misschien niet mee eens. Omgekeerd geldt ook dat je moet weten wanneer het gepast is om zelf je mening te geven en die op andere momenten -hoe moeilijk ook- gewoon voor jezelf te houden. Iets dat ik zelf nog niet helemaal onder de knie heb, helaas.

being an adult

Eigen boontjes doppen

Opeens lijk je alles te moeten kunnen, van eten klaarmaken over de was doen tot kranen repareren. Onlangs moest ik bijvoorbeeld nog googelen hoe ik de ketting terug op mijn fiets kon leggen. Eigen boontjes doppen betekent ook een zekere mate van financiële onafhankelijkheid. Als student worden veel dingen gelukkig nog door mijn ouders betaald, maar avondjes op café, het zoveelste nieuwe kledingstuk of uitstapjes naar de cinema moet ik toch al een hele tijd zelf betalen met het geld van mijn studentenjob.

Torenhoge verwachtingen

Studeren, een goed gevuld sociaal leven, een studentenjob, hobby’s… Het zijn maar een aantal van de dingen die tegenwoordig van jonge volwassenen verwacht worden. Onnodig te zeggen dat hiermee ook heel wat keuzestress en twijfels gepaard gaan. Daarnaast ben ik er zo eentje die het niet kan laten zichzelf te vergelijken met anderen. Gevolg? Nog meer onzekerheid, twijfels en stress.

Verjaren is een stuk minder leuk

Eens de 18 of toch zeker de 21 voorbij is er helemaal niet zo veel meer aan. Als kind keek ik telkens reikhalzend uit naar mijn verjaardag en betekende elke leeftijd ook nieuwe voordelen en verworvenheden. Dit valt weg eenmaal je volwassen bent, zodat je leeftijd enkel een reminder wordt dat je oud aan het worden bent. En zoals ik afgelopen zomer, bij mijn 22e verjaardag, merkte: vanaf een bepaalde leeftijd vergeten mensen hoe oud je wordt. Wanneer je tante of grootmoeder moet vragen wat je leeftijd ook alweer is, weet je dat je oud begint te worden 😉

Samengevat, de twenties zijn een rare tussenperiode in het leven. Nog niet echt volwassen, maar zeker ook geen kind meer. Ik zie het als één groot leerproces, waaraan zeker ook een aantal voordelen verbonden zijn. Meer vrijheid en meer zelfstandigheid zijn er daar twee van. Daarnaast win ik stapje voor stapje aan meer zelfvertrouwen en vind ik het steeds minder belangrijk wat anderen van mij denken. En al is dat een langzaam proces, het valt allemaal nog wel mee!

 

 

Ode aan de jeugdbeweging

chiro

Vrijdag 20 oktober. Dag van de jeugdbeweging. Op een dag als deze kan ik niet anders dan een ode schrijven aan mijn favoriete vrijetijdsbesteding. De beste beslissing die mijn ouders 16 jaar geleden voor mij konden maken, was om mij naar de Chiro in ons dorp te sturen. Letterlijk sturen de eerste jaren, want ik kwam terecht in een groep kinderen die elkaar allemaal al kenden van op school. Het heeft een tijdje geduurd, maar na enkele jaren voelde ik mij er helemaal thuis. Nog steeds spendeer ik zondag om de twee weken op de Chiro, inmiddels al voor het vijfde jaar als leiding.

Zonder de jeugdbeweging zou ik een ander persoon zijn. Ik heb aan de Chiro immers niet alleen talloze schitterende herinneringen te danken, ik werd er ook gevormd als persoon. Opkomen voor mijn mening, luisteren naar kritische bemerkingen van anderen, de handen uit de mouwen steken, behulpzaam zijn, samenwerken, leren uit mijn fouten, bezorgd zijn. Allemaal dingen die ik daar leerde en die oneindig veel waardevoller zijn dan wat ik leerde op school.

kampvuur bis

Daarom deze ode aan de Chiro. Aan blauwe plekken en schaafwonden (#goegespeeld). Aan zangstonden en kampvuren en tranen in de ogen omdat het alweer de laatste avond is. Aan wakker worden in een koude tent met het gevoel dat de nacht nog maar net begonnen is. Aan mijn favoriete outfit van Chirorok en blote benen, want kousen zijn voor plooiers.

Ik kan alleen maar afsluiten met chiro is love, chiro is life.

 

Filmtips: geslaagde boekverfilmingen

Heel wat films waren eerst een boek. Sommige van die boekverfilmingen zijn verschrikkelijk en doen het verhaal geen enkele eer aan. Af en toe zitten er ook echte pareltjes tussen: films die gewoon goed op zichzelf staan en je zin doen krijgen om het boek nog eens opnieuw te lezen. In die laatste categorie hier een aantal van mijn favorieten.

de 100 jarige man die uit het raam klom

De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween (Jonas Jonasson)

De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween is het verhaal van de memorabele roadtrip die Allan maakt. Op zijn honderdste verjaardag kruipt hij, vlak voor zijn feestje zal beginnen, uit het raam van zijn kamer in het bejaardentehuis. Hij vindt dat hij zijn resterende tijd beter kan besteden. Nadat hij ontsnapt is, beleeft hij het ene na het andere avontuur. Allan is een nuchtere man, die niet te veel nadenkt over zijn beslissingen en ook weinig angst kent. Met alle gevolgen van dien.

Het boek leest ongelofelijk vlot. Misschien ligt het aan het feit dat de schrijver journalist van beroep is, maar de zinnen zijn heel gedetailleerd en ritmisch. In het boek geen lange, moeilijke zinnen of ingewikkelde dialogen. Dat het levensverhaal van Allan ook nog eens alle belangrijke gebeurtenissen van de 20e eeuw omvat, vind ik een leuk pluspunt. In de film speelt Robert Gustafsson de rol van Allan. Ook die is vrolijk en komisch en door het vlotte tempo verveelt hij nooit.

het deense meisje

The Danish Girl (Het Deense meisje – David Ebershoff)

Het Deense meisje vertelt het waargebeurde verhaal van Einar Wegener, die als Lili Elbe de eerste bekende transseksueel was. Nadat zijn vrouw hem vraagt te poseren met kousen en een jurk om een schilderij af te kunnen maken, realiseert Einar zich dat hij zich langzaam dat hij zich gelukkiger voelt als vrouw. Hij voelde zich altijd al anders, maar kon dat ‘anders’ nooit definiëren. Wat volgt is de zoektocht van Einar naar zichzelf, gesteund door zijn vrouw Greta. Die zoektocht brengt hem van Kopenhagen over Parijs tot de vrouwenkliniek in Dresden.

Het Deense meisje is een schitterend boek over een erg controversieel thema. Heel erg mooi, maar tegelijk ook ongelofelijk triestig. In de verfilming vertolken Eddie Redmayne en Alicia Vikander op ontroerende wijze de hoofdrollen. Daarbij komt dat de film zicht grotendeels afspeelt in het prachtige Kopenhagen, wat maakte dat ik meteen fan was!

de eerste dag

One Day (De eerste dag – David Nicholls)

Er zijn boeken waarbij ik geld zou geven om ze nog eens voor de eerste keer te kunnen lezen. De eerste dag is er zo eentje. Ik las het boek enkele jaren geleden, maar het heeft een heel grote indruk gemaakt.

Dexter en Emma ontmoeten elkaar voor het eerst op 15 juli 1988, de dag van hun afstuderen. Hij is de typische mooiboy, lichtjes arrogant en een beetje vervelend. Zij is scherp en sarcastisch om haar onzekerheid te verbergen. Ze spenderen samen de nacht, maar hun wegen scheiden de volgende ochtend. Het boek geeft elk jaar op die datum de loop van hun leven weer. De relatie tussen Dexter en Emma verschuift en ze maken allebei een interessante ontwikkeling door.

Door sterke dialogen en onverwachte wendingen is het boek grappig en treurig tegelijk. Vooral het einde is schitterend. Anna Hathaway en Jim Sturgess spelen Emma en Dexter in de verfilming, die jammer genoeg een aantal nuances uit het boek miste. Ondanks dat toch een erg mooie film die, net als het boek, zeker indruk gemaakt heeft.

de boekendief

The Book Thief (De boekendief – Markus Zusak)

Aan De boekendief moest ik even wennen. Het verhaal verspringt vaak van perspectief en het tijdsverloop is niet chronologisch. De stijl doet een beetje kinderlijk en warrig aan en is het best te omschrijven als springerig, met vele adjectieven, mededelingen en en tussenzetsels. Het meest bijzondere is echter de verteller: het verhaal wordt vertelt door de dood. Soms kruisen bijzondere mensen zijn pad, mensen die hij dan onthoudt. Zo iemand is de 10-jarige Liesel Meminger. Ze moet tijdens de Tweede Wereldoorlog verhuizen naar een pleeggezin. Onderweg sterft haar broertje en steelt ze Het doodgravershandboek van een van de grafdelvers. Dat is het begin van haar carrière als boekendief.

Het boek is soms gruwelijk, maar alles wordt met humor en ironie beschreven. De dood als verteller is een aparte invalshoek, zeker tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog. Eenmaal gewend aan dat perspectief en de ietwat vreemde stijl, leest het boek als een trein. Ook in de film kwam de dood een aantal keer aan het woord, al ligt verder de focus voornamelijk op Liesel (Sophie Nélisse). Verder vielen vooral de mooie setting en de uitstekende muziek. En het vreselijke Engels met Duits accent, meteen het enige grote minpunt in de film.

 

Het begin: snapshots uit mijn leven

Een manier om de gedachten in mijn hoofd en de dingen die ik wil delen te ordenen.

22522130_10210624559546526_39947074_o

Eten

Gentse waterzooi met kip. Met een lepel uit een kommetje. Zoals ik het liefst eet. Eerder deze week at ik burgers bij Burger Folie in Leuven. Met oesterzwammen en truffelsaus, de max. De belabberde foto doet het eten absoluut geen eer aan, maar de uitbater dimde de lichten net voordat onze burgers geserveerd werden.

Luisteren

Naar Tamino. Sinds zijn concert woensdag in de AB, maar stiekem al lang daarvoor, ben ik hooked. Die stem jongens! Deze video geeft een goed idee, maar in het echt was het maal duizend.

luther

Kijken

Naar Luther op Netflix. Aangeraden door vrienden, maar na de eerste aflevering was ik niet meteen overtuigd. Te eng voor de held op sokken die ik ben. Wanneer mijn mening juist veranderde, weet ik niet meer, maar nu wil ik niks liever dan telkens verder kijken. Het is dat ik samen met mijn vriend kijk, anders had ik intussen waarschijnlijk alle afleveringen gezien.

Lezen

Al maanden probeer ik het eerste boek van Game of Thrones uit te lezen. Grootste struikelblok: lezen in het Engels, want dat doe ik niet zo graag. Deze week gaat hij mee op de trein, zo zal het hopelijk beter gaan. Het verhaal is goed en de serie is geweldig, dus ik wil het boek koste wat het kost uitlezen. Tegelijk ben ik ook bezig in meerdere andere boeken, waaronder De honderdjarige man die uit het raam klom en verdween.

Bezig met

Te veel tegelijk. Een interview afwerken en deze blogpost schrijven. Tegelijk zit ik ook al na te denken over volgende posts en ben ik in mijn hoofd bezig met ideeën voor andere artikels die ik voor school moet schrijven. En er moet nog een spel gemaakt worden voor de Chiro morgen.